Przyjaciel

Z przepaści czarnych myśli i wizji, z dolin zasnutych ciężką mgłą niepewności  i poczucia winy, które zalegają mi czasami w głowie, wyciąga mnie Przyjaciel. Słowem, gestem, rozmową, wspólnie spędzonym czasem. Obecnością. Dziękuję.

Kiedy daję się ponieść chwili, nie planuję nic ponad to, co niezbędne, odnajduję drogę do świata. Często prowadzi ona przez drugiego człowieka.

I znowu wraca żelazna zasady, aby działać, a myśleć tylko tyle ile trzeba.

I rozmawiać z ludźmi. Nawet gdy to bywa trudne …

Dziękuję Tobie, mój Przyjacielu.

 

Autor

Jaskóła

Cóż można powiedzieć o Jaskółce - że czarny sztylet, że ruchliwa, uśmiechnięta i ... żywa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *