smaki dzieciństwa

Powiedzieć: „Dziewczyny – było super” do dwóch Sióstr Urszulanek w wieku mojej Mamy i Teściówki oraz do Pani księgowej to zwyczajnie bezcenne, i takie serdeczne i radosne.
Niezapomniane chwile z ludźmi w Chomiąży Szlacheckiej. Rozmowy zwyczajne. Dzieciaki biegające i bawiące się chmarami radosnymi. Wspólne śniadanie.  Leniwy czas spokoju i szczęścia. Kąpiel w jeziorze. Jakbym cofnęła się do swojego dzieciństwa. I w jednej krótkiej chwili zapragnęłam znów mieć 6-7 lat, biegać po lesie z patykiem, skakać z łóżka piętrowego i z ręką w gipsie wpadać z pomostu do wody 🙂

 

zmagania sobotnie

Zwyczajna sobota.  Sprzątanie. Turniej. Sprzątanie. Grabienie. Pielenie. Bycie przy pracy i przy kawie. Jazda samochodem. Deszcz. I film niespodziewany, choć wyczekiwany „Tajemnica Filomeny”.

I zmaganie się z „nie chce mi się”, z pesymizmem trującym mi myśli, i z myślami natrętnymi i durnymi. Z akceptowaniem siebie. Z byciem sobą bez odniesienie do innych.

A na to wszystko katar.

Wypełnienie braków

Ciemność jest brakiem światła.

Zimno jest brakiem ciepła.

Zło jest brakiem dobra.

Nienawiść brakiem miłości.

Śmierć jest brakiem życia.

Wiele możemy mieć braków. Ważne, że zawsze można spróbować je zapełnić.

Staszek dotknięty śmiercią Jezusa płakał na Jego pogrzebie.

Wiara jak ziarnko gorczycy.

Adwent

Czas oczekiwania. Jak podczas miesięcy, kiedy pod moim sercem rosły nasze dzieci. A ja zadawałam sobie po raz pierwszy pytanie: kim będziesz Ty, komu daliśmy życie?

Mario czy już wiesz, że ta mała dłoń powstrzyma wielki wiatr?

Patrzę na Staszka i zastanawiam się kim będzie. Co w nim drzemie. Jakie życie przeżyje. Daję życie. I puszczam w świat.

Maria nie poszła zapytać się ojca co zrobić z oświadczeniem Anioła. Nie zapytała nikogo. Zaufała.

Muszę przyjąć do wiadomości, że Marta nie przyjdzie zapytać się o radę. Zadecyduje. Wybierze. Oby Niebo pomagało jej w decyzjach. Oby ufała Komuś, kto wszystko o niej wie.

Talenty

Odkryć swoje talenty. Przyjąć je. Pomnożyć przez pracę, naukę, wspieranie innych. Talenty opakowane w problem są szczególne. Obdarowany ma w sobie siłę i zdolności, aby przemienić problem w wartość. Trudne. Ale prawdziwe. Wymagające. Ale rozwijające. Talenty pozwalaja tworzyć mozaikę ludzkich możliwości. Misterną. Piękną, że dech zapiera.

Nie zakopuj swoich talentów. Świat bez nich będzie uboższy. Świat bez Ciebie będzie niedostatecznie pięknym patchworkiem.

Pomnażaj. Na miarę swoich możliwości.

Krok poza strefę komfortu

Wychodzenie poza strefę komfortu daje radość.
A każdy krok poza strefą zbliża mnie do mnie samej – tej nieznanej, ale jakże ekscytującej cząstki siebie samego.
Tak dobrze jest patrzeć, na Ciebie Córeczko, która odważyłaś się na krok poza swoją strefę, na przełamanie strachu (bo chęć do śpiewania jest większa). Pomimo niepewności. Pomimo nieciekawych doświadczeń. Wychodzisz. I siedząc pomiędzy innymi ludźmi zaczynasz otwierać swoje drzwi na świat. Póki co, to może niewielka szpara, ale wystarczy, aby zapachniało przygodą 🙂

Bo widzisz przychodzi czas, że świat upomina się o Ciebie.
Piszesz już powoli swój własny scenariusz życia. I ja nie jestem w nim ani reżyserem, ani scenarzystą, co raz częściej wybierać chcę postać drugoplanową, często staję się widzem, a czasem suflerem.

Do podróży, w którą niebawem wyruszysz, a do której czynisz już coraz wyraźniejsze przygotowania, szykowaliśmy Ciebie i Twój bagaż doświadczeń, przeżyć, wspomnień przez ostatnie 18 lat. Życie zweryfikuje, co stanie się Twoim niezbędnikiem, a co wyrzucisz przy najbliższej okazji.

Bucket list

Lista życzeń zmieniana w zależności od sytuacji.
Obecnie zaniedbana, ograniczona do drobnym marzeń.
Pobiec więcej niż 3 km. Wypić kubek dobrej kawy.
Wjechać na Śnieżnik rowerem.
W sumie to pragnienia, bo wiem jak je spełnić.
A marzenia, to nie za bardzo wiem jak spełnić – i to jest w nich piękne i pociągające 🙂

Prócz listy życzeń, a raczej marzeń i pragnień, pozostaje jeszcze odpowiedź na dwa pytania:
Czy odnalazłeś radość życia?
Czy Twoje życie uszczęśliwiło innych?

Choć goni mnie czas, którego nie da się zatrzymać, to chcę móc odpowiedzieć na te pytania teraz, w Nowy Rok i gdy będę umierać. To, jak na nie odpowiadam, wyznacza moją drogę życia.
Spoglądając za siebie nie chcę żałować. Chcę dojrzewać. Chcę wciąż przekraczać swoje ograniczenia. I robić to, co do mnie należy.

Zaczarowana

Zostałam zaczarowana.
Zaczarowano mnie.
Takie nic. A jednak wiele zmienia.

O poezji istnieniu sobie przypomniałam.
O jej uroku podobnie jak w piosenki brzmieniu.
Jak bardzo wyrazić może emocje i stany serca.

I taka prosta jest, a jednak każdy może w niej znaleźć coś dla siebie.

Jurek Hamerski to sprawił przez swoje prowadzenie koncertu na Scenie Wspólnej. Czytał Gałczyńskiego. I do tego jeszcze muzyka. Wystarczyło.